Rouw

Het beeld van jou gaat langzaamaan vervagen
en glipt steeds verder weg uit de herinnering.
Wie heeft nog het besef van hoe het jou verging?
Wie heeft er weet van jouw geleefde dagen?

Zo gaat het dus. Zo raakt een mens vergeten.
Alleen een enkeling heeft nog een foto staan.
Alleen een nabestaande laat een late traan.
Zo gaat het dus. Voor wie zul je nog heten?

Was dit het dan? Was dit dan, lief, jouw leven:
een mooie bloem, maar prooi van de vergankelijkheid?
Toch put ik hoop uit wat ooit werd geschreven,

hoe God aan jou een plaats, een naam zal geven,
een eigen plaats bij Hem, voor eeuwig en altijd,
een eigen nieuwe naam in onuitwisbaar krijt.