Ziek van liefde

Hij
1. Vrij mag ik mijn hof ontdekken,
mijn vriendin, mijn lieve bruid.
Ik dwaal langs de mooiste plekken,
pluk de mirre, ruik het kruid.
Gouden honing zie ik vloeien,
ik geniet van melk en wijn.
De meisjes
Vrienden, laat de liefde bloeien,
laat ons vol vervoering zijn!

Zij
2. Toen ik waakte in mijn dromen
klonk de stem waarvan ik hou:
‘Duifje, laat mij binnenkomen;
kijk, mijn haar druipt van de dauw.’
‘Zonder kleed, op blote voeten –
zo kan ik niet voor je staan.’
Maar ik wilde hem ontmoeten,
ik ben toch uit bed gegaan.

3. Mirre drupte van mijn handen
in de stilte van de nacht.
Liefde liet mijn hart ontbranden,
maar mijn vriend had niet gewacht.
Door een duizeling bevangen,
ziek van liefde en verdriet,
riep ik zoekend, vol verlangen –
hij was weg, ik zag hem niet.

4. Wachters die hun ronde maakten,
sloegen mij, hardvochtig, wreed.
Handen die mij striemend raakten,
stalen ruw mijn omslagkleed.
Meisjes, zoek hem, mijn beminde,
zeg wanneer je hem ontmoet,
dat ik nergens rust kan vinden,
dat mijn hart van liefde bloedt.

De meisjes
5. Allermooiste van de vrouwen,
waarom vraag je dit met klem?
Wil je ons niet toevertrouwen
wat zo prachtig is aan hem?
Zij
Hij is stralend en verheven,
hij stijgt boven allen uit.
Ravenzwarte lokken zweven
langs zijn zuiver gouden huid.

6. Wangen die als tuinen bloeien;
ogen, badend in de melk.
Lippen die van mirre vloeien,
geurig als een leliekelk.
Armen glanzend, edel, krachtig,
met turkoois gezet in goud.
Zijn ivoren lijf is prachtig,
als een meesterwerk gebouwd.

7. Benen uit albast gehouwen;
voeten blinkend in de zon –
hij staat fier en vol vertrouwen,
als een boom uit Libanon.
O, zijn mond is zoet en heerlijk,
meisjes van Jeruzalem!
Alles aan hem is begeerlijk,
heel mijn hart verlangt naar hem!