Diep gezonken

1. Mijn vader, hoge golven
hebben mijn ziel bedolven.
Ik smeek u, hoor naar mij:
Laat mij toch niet verdrinken,
niet dodelijk diep zinken,
ga met uw stormen mij voorbij!

2. Als ik straks word geslagen
en wel de straf moet dragen,
buig ik voor wat u wilt.
Door aan het kruis te bloeden
breng ik uw zee van woede
tot rust, ze wordt voorgoed gestild.

3. ‘Heel diep ben je gezonken,
maar je bent niet verdronken:
je overwon, mijn zoon!
De dood heb je verslagen.
Voor eeuwig mag je dragen
geen doornen- maar een koningskroon.

4. Voor wie naar jou wil komen
zal levend water stromen.
Er stroomt uit de fontein
een bron van zegeningen
voor arme drenkelingen -
het kruishout zal hun baken zijn!’

Dit lied is geschreven bij een schilderijen-tweeluik van Linette Trapman. De oorspronkelijke inspiratiebron voor de schilderijen is een zin uit een overdenking van Spurgeon: “Ondergedompeld in de diepten der smart”, die uiteraard verwijst naar Jezus. 
Net als Linette is er voor dit lied gekozen voor een tweeluik: de twee eerste strofen van het lied horen bij het eerste schilderij, de twee laatste bij het tweede. In het eerste deel is Jezus aan het woord, die zijn Vader aanroept en smeekt of de drinkbeker aan Hem voorbij mag gaan. De woorden “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede” klinken door in de tweede strofe. Jezus weet dat het nodig is om neer te dalen in het rijk van de dood, om zo de zee van Gods woede tot een vlakke, rustige zee te maken.
In de laatste twee strofen klinkt de stem van de liefdevolle Vader tot zijn kind: “Je overwon, mijn Zoon!” Vanuit het lijden, afgebeeld door de doornenkroon, ontstaat een fontein van levend water. Er is redding voor wie komt naar deze fontein en naar dit kruis – dat vlak boven het water als een baken is weergegeven. Doordat Jezus werd ondergedompeld in de diepten der smart is er redding voor drenkelingen.