Dode doeken

1. Ik keek bedroefd naar binnen
of ik mijn Jezus zag.
Het opgerolde linnen
was alles wat er lag.
‘Wie heeft Hem weggenomen;
de Heer ligt hier niet meer!
Is er een dief gekomen?
Waar is mijn dode Heer?’

2. Mijn trieste woorden leken
te sterven in het graf.
Ik zag van Hem geen teken,
leeg keerde ik mij af.
Ik wierp mijn wanhoopsvragen
blind voor de tuinman neer:
‘Hebt u Hem weggedragen?
Waar is mijn lieve Heer?’

3. ‘Maria!’ – ik herkende
mijn Meester aan zijn stem.
Met heel mijn wezen wendde
ik mij meteen naar Hem.
Mijn naam, zijn levensteken –
Hij was het echt, mijn Heer!
De dode doeken spreken
het laatste woord niet meer.